Bir bahçede kapak bulunması, altında mutlaka klasik bir foseptik olduğunu göstermez. Atık su biriktiren sızdırmaz depo, boruların birleştiği muayene odası, pompalı terfi çukuru ve çöktürme haznesi dışarıdan birbirine benzeyebilir. Temizlik talebinde ilk iş bu yapının görevini anlamaktır. Depolama yapısından içerik alınmasıyla, sürekli akış taşıyan bir odanın tabanındaki tortunun uzaklaştırılması farklı sonuçlar üretir. Kullanıcı eski adlandırmayı aktarabilir; ekip bunu inceleme yapılmadan kesin sistem sınıfı kabul etmez.
Varsayımsal bir konutta geçen yıl düzenlenen faturada yalnız “kuyu temizliği” yazdığını düşünelim. Yeni ekip bu kayda dayanarak çıkışın bulunmadığını varsayarsa, gerçekte pompalı bir yapının mekanik parçalarını gözden kaçırabilir. Eski faturanın hizmet adı, projedeki çizim, mevcut kablo ve boru düzeni birlikte okunmalıdır. Bilinmeyen bölüm ayrıca işaretlenir. Bir tahmini tekrar ederek kesinleştirmek yerine, hangi gözlemin hangi ihtimali desteklediği anlatılır. Böylece temizlik sırasında ortaya çıkabilecek sürpriz için baştan karar noktası oluşturulur.
Yapıyı tanımlamak müşteriye uzun bir teknik sınav uygulamak anlamına gelmez. “Buraya hangi binalar bağlanıyor?”, “İçerik normalde nereye gidiyor?”, “Elektrikle çalışan bir parça var mı?” soruları çoğu zaman yeterli başlangıç sağlar. Yanıt bilinmiyorsa kullanıcı kapağı açıp araştırmaz. Mevcut belgeler ve güvenli dış gözlemler paylaşılır. Sahada doğrulanacak bilgiler teklifin keşif bölümüne yazılır; bilinmeyen çıkış, bilinenmiş gibi fiyat hesabına dahil edilmez.
Aynı mülkte birden fazla toplama noktası varsa her biri ayrı kodla tanımlanabilir. Bahçe girişindeki kapak için F1, arka bölüm için F2 gibi sade işaretler kullanılır. Kodlar fotoğraf veya kroki üzerinde eşleşir. Temizlik raporunda yalnız “foseptik tamamlandı” yerine hangi kodlu yapının hangi bölmesine erişildiği görülür. Bu düzen daha sonraki bakımda zaman kazandırır ve bir yapıda yapılan işlemin bütün mülke genellenmesini önler.