Örnek olarak iki ayrı giriş kullanan bir işletmenin sabah bir bölümden, öğleden sonra diğerinden yavaşlama bildirdiğini düşünelim. Çalışanlar aynı gün olduğu için tek arıza kabul edebilir. Önce her bildirimin yeri, kullanım durumu ve görüldüğü saat ayrı yazılır. Girişlerin yan yana bulunması hatların ortak olduğunu göstermez. Profesyonel ekip mevcut kayıtları ve erişimleri inceleyerek hangi ilişkinin araştırılması gerektiğini belirler. Ortak bölüm saptanırsa müdahale o ilişkiyle açıklanır; ayrı kollar olduğu görülürse iki olay farklı değerlendirilir. Kullanıcının görevi bütün planı çizmek değil, ilk anlatımları birbirine karıştırmadan aktarmaktır. Bu örnek gerçek bir Bayrampaşa işletmesine ait değildir.
İlk kolda akış sağlandığında ikinci kola ilişkin soru açık kalabilir. O gün yapılan hizmetin kapsamı böyleyse raporda belirtilmelidir. İşletme tek fatura almış olsa da teknik olarak iki farklı durum bulunabilir. Vardiya değişiminde bir bölümün kullanılabilir, diğerinin kısıtlı olduğu bilgisi doğru aktarılır. Sonradan alınacak görüntü hangi kolu gösteriyorsa dosyada aynı kod kullanılır. Bu düzen, ikinci alandaki belirtinin ilk onarımın tekrarı sanılmasını önlemeye yardımcı olur. Aynı zamanda gerçekten ortak bir sorun varsa bağlantıyı gözden kaçırmamayı sağlar. İşletme teknik açıklamayı sorumlu personeline özetlerken kapsam sınırını değiştirmez.
Bir sonraki teklif yalnız ikinci kolu kapsıyorsa önceki toplam bedelle doğrudan karşılaştırılması anlamlı olmayabilir. Yapılacak işlem, erişim ve kontrol farkları açıklanmalıdır. İşletmenin planladığı kapalı zaman aralığı paylaşılır, ancak süre adrese ait koşullar görülerek değerlendirilir. Kayıtların aynı sistemde tutulması fiyat veya yöntem seçimini otomatikleştirmez; seçenekleri doğru bilgiyle tartışmayı sağlar. Sonraki bakım sorumlusu dosyayı açtığında ilk kolda neyin yapıldığını, ikinci kolda neyin araştırıldığını ve ortaklık hakkında hangi bulgunun bulunduğunu görebilmelidir. Böylece birbirine yakın iki giriş, belirsiz bir bütün işletme hattı ifadesinde kaybolmaz.